ვირტუალური სხივური განათებები

Virtual Ray Lights

        ვირტუალური სხივური განათებების მეთოდი(VRL) ახდენს განათების გამოთვლას სივრცულ გარემოში მიუკერძოვებლად. განსხვავებით VPL-ისაგან, რომელიც ახდენს წერტოლოვანი განათებების შექმნას სივრცეში, ვირტუალურ სხივურ განათებებში განათებებს წარმოადგენენ არა გაბნევის ხდომილებაზე შექმნილი წერტილები, არამედ სინათლის გზის სეგმენტები. ვირტუალური სხივური განათების მეთოდი გვეხმარება სივრცულ ნაწილაკებზე გაბნეული განათების დათვლაში. რადგან სინათლის გზის სეგმეტზებზე არსებულ სივრცულ ნაწილაკებზე ხდება სინათლის გარეთ გაბნევა ისინი შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ როგორც მანათობელი სეგმენტები.

VPL-ვირტუალური წერტილოვანი განათებები(მარცხენა) და
VRL-ვირტუალური სხივური განათებები(მარჯვენა).

        VPL-სგან განსხვავებით VRL-ში პირდაპირი განათების გამოთვლა ხდება ორმაგი ინტეგრალის საშუალებით.

        მოცემული ნახაზიდან კარგად ჩანს, რომ გამბნევი u და v ნაწილაკების მონიშვნა ხდება შესაბამისად დამკვირვებლის სხივზე(s) და ვირტულაურ სხივურ განათებაზე(t), ხდება გამტარობის დათვლა v წერტილამდე(Tr(v)), v წერტილიდან u წერტილამდე(Tr(w)) და u წერტილიდან დამკვირვებლამდე(Tr(u)). უნდა აღინიშნოს, რომ სამივე გამტარობის Tr(v), Tr(w)  და Tr(u)-ს დასათვლელად დამატებით ინტეგრირებაა საჭირო.

ზედა რიგი - ვირტუალური წერტილოვანი განათებები.
ქვედა რიგი - ვირტუალური სხივური განათება.
მარცხენა სვეტი - განათება სივრცული ნაწილაკიდან ზედაპირზე.
მარჯვენა სვეტი - განათება სივრცული ნაწილაკიდან სივრცულ ნაწილაკზე.

        ზემოთ მოცებულ სურათზე ნათლად ჩანს, რომ VRL მეთოდი(ქვედა რიგი) ბევრად უკეთეს შედეგს იძლევა VPL-თან შედარებით სივრცული განათების დათვლაში. სივრცულ განათებაში აქ იგულისხმება: სივრცული ნაწილაკიდან ზედაპირზე და სივრცული ნაწილაკიდან სივრცულ ნაწილაკზე განათება. ერთერთ ყველაზე დიდ პრობლემას პროგრამული იმპლემენტაციისას წარმოადგენს ამაჩქარებელი სტრუქტურა VRL-ების შესანახად და შემგგომში მათი მნიშვნელოვნობით ეფექტურად შერჩევისათვის.